|
Inleiding
De uiteenzetting van de kapitalistische theorie betreffende de totstandkoming van de lonen, in het eerste deel van "Arbeid, loon en welzijn", heeft geprobeerd duidelijk te maken hoe naar de lonen wordt gekeken door de kapitalisten. Zoals altijd in de economische theorie is ook het model dat gebruikt wordt om de totstandkoming van de lonen onder kapitalisme duidelijk te maken een gesimplificeerde weergave van de realiteit. Door een groot aantal factoren in de realiteit te negeren, effectief door te zeggen "we gaan er van uit dat dezen niet veranderen en dus niet van invloed zijn", kan het model de invloed van bepaalde andere factoren bestuderen.
|
|
|
| Over heel de wereld proberen overheden de invloed van de kredietcrisis op hun land te beperken. Na de komst van de kredietcrisis was hun eerste zorg het ondersteunen van de banken, omdat die en masse failliet dreigden te gaan. Over heel de wereld werd daarom miljarden aan de banken gegeven. Hierna achtten de overheden het noodzakelijk om hun economieën meer algemeen te helpen. Ze proberen nu middels de uitgave van nog verdere miljarden de economische bedrijvigheid op gang te houden. De vragen "hoe gaan de overheden dit alles betalen?", en "wat zijn de consequenties hiervan", zijn hierbij grotendeels genegeerd.
|
|
| Inleiding
De bewonderenswaardige technologische vooruitgang die gerealiseerd is de voorbije 200 jaar wordt niet zelden opgeschreven als één van de totstandbrengingen van het kapitalisme. Als zodanig wordt deze prestatie vaak als een veer in de hoed van kapitalisme gestoken. Maar of een economisch systeem werkelijk verantwoordelijk kan zijn voor technologische vooruitgang, en of het kapitalisme de veer in haar hoed dus werkelijk verdient, is een gerechtvaardigde vraag. Want immers, de communisten realiseerden in hun staat ook grote technologische vooruitgang, welke in sommige bereiken groter was dan de vooruitgang in de landen die het kapitalisme implementeerden. En deze geschiedkundige realiteit lijkt aan te tonen dat technologische vooruitgang meer afhankelijk is van andere factoren dan het economisch systeem dat geïmplementeerd wordt.
|
|
|
| De kredietcrisis heeft een fundamentele onjuistheid van de economische leer van kapitalisme aangetoond. De volledig vrije markt waar iedereen mag doen en laten wat hij wil, zolang hij het eigendomsrecht van anderen maar niet schaadt, en waar alle overeenkomsten en transacties rechtmatig zijn zolang ze maar uit vrije wil plaatsvinden, blijkt namelijk niet de belangen van de samenleving te behartigen. Juist integendeel. Het heeft het economisch systeem van kapitalisme naar de rand van de afgrond gebracht. Voor de meeste mensen is de meest acute vraag nu, hoe de economie weg te krijgen van de rand van de afgrond en het normale economische leven weer doorgang te laten vinden. De antwoorden die gegeven worden op deze vraag bevestigen de fundamentele onjuistheid van de economische leer van kapitalisme. Omdat geen van al de aangedragen oplossingen voor de crisis een echte oplossing zijn, en niets met kapitalisme te maken hebben.
|
|
| In de meeste van de reacties op de kredietcrisis wordt, soms bewust maar meestal onbewust, de economische leer van kapitalisme als schuldige aangewezen. Bij het denken over de oorzaken voor de crisis wordt namelijk voortdurend gewezen naar wat in feite de kern is van de economische leer van kapitalisme als de schuldige. En bij het denken over de toekomst na de kredietcrisis wordt een verandering van de economische leer van kapitalisme als onvermijdelijk en noodzakelijk beschouwd, wat praktisch gezien hetzelfde is als het verlaten van de economische leer van kapitalisme. De realiteit is derhalve dat de kredietcrisis iedereen duidelijk heeft gemaakt dat de economische leer van kapitalisme onjuist is.
|
|
|
|
|
|
|
